The Elvis Costello Home Page

Bibliography: Articles

Review of concert from 2005-01-24: Utrecht, Holland, Vredenburg - with the Imposters
De Volkskrant, 2005-01-26
Gijsbert Kamer

Costello with flu sings once more from out of his toes

Review: Elvis Costello & the Imposters. Vredenburg, Utrecht, 24 januari 2005
Published: de Volkskrant, 26-01-2005
Written by: Gijsbert Kamer

Translated by Utrecht fan

After twenty minutes Elvis Costello made his audience an odd proposal: maybe we should stop and set another date for this concert, or I can try to continue with some kind of virus in my throat and see how far we can come?

The audience seemed to be stunned into speechlessness. In fact, until then the sound had been terrible, but it didn't seem to be caused by Costello's voice. Drums, keyboard, bass and guitar were completely out of balance, the total sound was appallingly bad, from the hurriedly played opening songs only a few shreds had been recognizable. The first song did sound a bit like Blue Chair, and in the distance you could descry some lines from Beyond Belief, and through a lot of whining you could really distinguish a shade of Radio, Radio.

On paper an opening to lick your fingers, but the sound had not been that miserable for years in Vredenburg Utrecht.

After some reaction from the audience the feverish singer concluded he had to continue. What made him decide to do that wasn't clear, but it was the right decision. The two hours that followed can be recorded as Costello on his best. Costello who was provoked, desperately seeking and struggling with himself. Costello as we haven't experienced him for two decades. Because it may be the case that technically his singing did get better over the years, his self-assurance coming from that was becoming to take irritating proportions.

In Vredenburg he had to fight once more, and he can do that at his best with his old band the Attractions. With another bass player (Davey Faragher) they are called the Imposters, and as no other they were capable to stand by their suffering boss and help him through the set. The elegant keyboard playing by Steve Nieve and the solid drumwork of Pete Thomas do honour to the tracks of Costello the best. In spite of all the cooperations with string quartets and orchestras in the past.

Whit these Imposters he made The Delivery Man last year, finally a good album once again. But the surprisingly choices from his old repertoire made it a memorable evening. Many hits, Alison, Chelsea, Good Year For the Roses and in the final an I Want You played from out of his toes. Best of all was Psycho, a b-side from 1981, one of the best not by himself written songs that he ever recorded. This song was the turning point of the evening, while also Clubland and High Fidelity proved how classic many Costello tracks have become after a quarter of a century.

A stilled The Scarlet Tide formed the perfect closing of an evening that whiped out all over the years loomed doubts on the shelf life of Elvis
Costello. The sick Costello was a unpredictably good Costello.


Original langauge (Dutch):

Verkouden Costello zingt weer eens vanuit zijn tenen

Na twintig minuten deed Elvis Costello zijn gehoor een vreemd voorstel:
zullen we ophouden en een andere datum voor dit concert vaststellen, of zal
ik met mijn door een virus aangetaste stem het optreden toch tot een goed
einde proberen te brengen?

Het publiek leek met stomheid geslagen. Inderdaad, tot dan toe klonk het
nergens naar, maar dat leek niet eens zozeer aan Costello's stem te liggen.
Drums, toetsen, bas en gitaar stonden compleet uit balans, het totaalgeluid
was aanstootgevend slecht, van de gejaagd gespeelde openingsnummers waren
slechts flarden herkenbaar geweest. Ergens leek het eerste liedje op Blue
Chair, en in de verte kon je regels uit Beyond Belief ontwaren, en door een
hoop gedrein viel inderdaad een schim van Radio, Radio te onderscheiden.

Op papier een opening om je vingers bij af te likken, maar zo beroerd had
het in Het Utrechtse Vredenburg al jaren niet meer geklonken.

Tot een serieuze publieksenquête kwam het niet. Na wat gemor in de zaal
concludeerde de zieke zanger dat hij maar door moest gaan. Wie of wat hem
dat inzicht verschafte was niet duidelijk, maar zijn beslissing was de
juiste. De twee uur die volgden, kunnen de boeken in als Costello op z'n
best. Costello die getergd was, wanhopig zoekende en in gevecht met
zichzelf. Costello zoals we die al twee decennia niet meer hebben
meegemaakt. Want het mag zo zijn dat hij technisch beter is gaan zingen,
zijn zelfverzekerdheid die daaruit is voortgekomen begon irritante
proporties aan te nemen.

In Vredenburg moest hij weer eens vechten en met wie kon hij dat beter doen
dan met zijn oude begeleiders The Attractions. Met een andere bassist (Davey
Faragher) heten ze nu The Imposters en als geen ander bleken ze in staat hun
verkouden broodheer door zijn set te loodsen. De zwierige toetsenpartijen
van Steve Nieve en het solide drumwerk van Pete Thomas sieren de nummers van
Costello het best. Alle samenwerkingen uit het verleden met strijkkwartetten
en Metropool-orkesten ten spijt.

Met deze Imposters maakte hij vorig jaar The Delivery Man, ook eindelijk
weer eens een goed album. Maar het waren de verrassende keuzes uit zijn oude
catalogus die de avond zo gedenkwaardig maakte. Veel hits, Alison, Chelsea,
Good Year For The Roses en in de finale een vanuit de tenen gespeeld I Want
You. Mooist van allemaal was Psycho,een b-kantje uit 1981, Psycho een van de
mooiste niet door hem gescheven nummers die Costello ooit op de plaat zette.
Dit liedje vormde het keerpunt van de avond, terwijl ook Clubland en High
Fidelity bewezen hoe klassiek veel Costellonummers na een kwart eeuw zijn
geworden.

Een verstild The Scarlet Tide vormde de perfecte afsluiting van een avond
die de in de loop der jaren opgedoemde twijfels over de houdbaarheid van
Elvis Costello wegvaagde. De zieke Costello was een onvoorspelbaar goede
Costello.

Gijsbert Kamer