Brussels Morgen, July 22, 2013

From The Elvis Costello Wiki
Jump to: navigation, search
- Bibliography -
1975767778798081
8283848586878889
9091929394959697
9899000102030405
0607080910111213
14151617 18 19 20 21


Brussels Morgen

Newspapers
-
Dossier Festivals

Elvis Costello op Gent Jazz: Een schelm met de blues


Pieter Coupé

Een week nadat zijn vrouw, Diana Krall, er had gespeeld, sloot Elvis Costello (****) zaterdagnacht Gent Jazz af. Twee uur lang plukte hij vooral songs uit zijn jonge jaren, nu eens furieus rockend, dan weer intiem croonend.

Je moest er alleen nog de whiskey en de sigarenrook bij denken.

Hoewel Costello pas een plaat heeft opgenomen met de hiphopvirtuozen van The Roots (uit in september), stond hij in Gent gewoon met The Imposters op het podium, de muzikanten die hem in zijn hele carrière al het vaakst hebben bijgestaan. Geen hiphop dus, ook geen jazz, maar rechttoe rechtaan rock-'n-roll. In het begin was Costello iets té recht door zee: hij dook met 'Mystery Dance' en 'Radio, Radio' meteen dolenthousiast in zijn eerste platen, wachtte niet op applaus en laste zijn eerste vier songs zonder pauze aaneen. Een start op volle snelheid, maar het publiek stond nog in de stofwolken naar adem te happen.

Bij song vijf, 'Everyday I Write the Book', richtte Costello zich dan toch tot de afgeladen tent, en zijn lieve woorden over Gent en zijn Feesten hadden snel het gewenste effect: we zagen de eerste danspasjes, het refreintje werd meegezongen. En bij 'I Can't Stand Up for Falling Down', een cover van Sam & Dave, waren we vast niet de enigen die zich afvroegen hoeveel soul er in zo'n kleine Brit kan schuilgaan.

Met 'Watching the Detectives' kwamen Costello en co. helemaal op stoom: over een lekker loom reggaeritme van Davey Faragher (bas) en Pete Thomas (drums) verkende Steve Nieve alle toetsen van zijn orgel, terwijl Costello haast achteloos moordlicks uit zijn snaren schudde. Even later liet hij nog de sirene van een megafoon door zijn gitaar loeien. Het klonk fantastisch, alsof de groep ter plekke een dubversie van dit popreggaenummer in elkaar aan het knutselen was.

Voor 'Shipbuilding' en 'She' (van Charles Aznavour) liet Costello zijn gitaren staan, en ook de andere heren hielden het rustig: tijd voor een rondje croonen. Terwijl Steve Nieve, het geheime wapen van deze band, zijn vingers over de piano liet dansen, haalde Costello indrukwekkend uit met zijn stem. Je moest er alleen nog het maanlicht, de whiskey en de sierlijk opkringelende sigarenrook bij denken. Met de countrysong 'Good Year for the Roses' (van George Jones) bereikte het melodrama een hoogtepunt: je zag zo een treurige cowboy tranen plengen in zijn bier. Als iemand dit soort op het randje van de pathos balancerende nummers kan brengen, dan wel Costello: zijn integriteit is boven alle twijfel verheven, maar met zijn schelmachtige smoel zet hij je maar al te graag op het verkeerde been.

Hartverscheurend
De furieuze en nog immer fris klinkende rockers 'Oliver's Army', 'This Year's Girls' en '(I Don't Want to Go to) Chelsea' vormden de laatste rechte lijn naar een glorieuze finale, waarin Elvis Costello citeerde uit de zwarte muziekgeschiedenis. Het massaal meegezongen 'Alison' kreeg een flard 'The Wind Cries Mary' (Jimi Hendrix) mee, en in 'I Want You' kwam 'I Believe to My Soul' (Ray Charles) voorbij. Indrukwekkend ook hoe Costello zonder enig effectbejag 'I Want You' zo verschroeiend intens kon maken. Dit was de blues in haar puurste vorm.

In de bisronde volgden nog vijf songs, waarin Costello en zijn maats weer furieus rockten en onder meer Prince ('Purple Rain') coverden. Een mooi toemaatje voor de grootste fans - veel mensen hadden na het hartverscheurende 'I Want You' de tent al verlaten - en een uitroepteken achter een straf concert.

-

De Morgen, July 22, 2013


Pieter Coupé reviews Elvis Costello and The Imposters on Saturday 20 July 2013 at Gent Jazz Festival, Ghent, Belgium.

Images

Je moest er alleen nog de whiskey en de sigarenrook bij denken.
2013-07-20 Ghent photo av 01.jpg 2013-07-20 Ghent photo av 02.jpg
2013-07-20 Ghent photo av 03.jpg 2013-07-20 Ghent photo av 04.jpg
2013-07-20 Ghent photo av 05.jpg 2013-07-20 Ghent photo av 06.jpg
Photos: Alex Vanhee

Elvis Costello at Gent Jazz: A rogue with the blues


English via Google Translate...

A week after his wife, Diana Krall, had played, joined Elvis Costello (****) Saturday night Gent Jazz off. For two hours he picked mostly songs from his youth, now furious rocking, sometimes intimately crooned.

Although Costello has just recorded an album with hip-hop virtuosos of The Roots (in September), he just stood in Ghent The Imposters on stage, the musicians who have assisted him most in his entire career. No hiphop So, no jazz, but straightforward rock 'n' roll. In the beginning, Costello was a little too straightforward: he resurfaced with "Mystery Dance" and "Radio, Radio" immediately enthusiastic in his first record, not waiting for applause and played the first four songs without a break together. A start at full speed, but the audience was still in the dust, gasping for breath.

With five song, "Everyday I Write the Book," Costello then turned right into the packed tent, and his sweet words about Ghent Festivities and soon had the desired effect: we saw the first dance steps, the chorus was sung. And with "I Can not Stand Up for Falling Down", a cover of Sam & Dave, we were certainly not the only ones who wondered how soul can be hidden in such a small Brit.

With "Watching the Detectives" came Costello and co. full steam: a nice languid reggae rhythm Davey Faragher (bass) and Pete Thomas (drums) Steve Nieve explored all the keys of his organ, while Costello almost casually shook murder licks from his strings. Moments later, he still had the siren of a megaphone by his guitar wailing. It sounded great, though the group spot a dub version this pop reggae number together was crafting.

For 'Shipbuilding' and 'She' (Charles Aznavour) Costello left his guitars are, and the other gentlemen kept it quiet: time for a round of crooning. While Steve Nieve, the secret weapon of the band, his fingers over the piano left dancing, Costello took impressive with his voice. You had only the moonlight, the whiskey and the elegantly spiraling cigar smoke in thinking. The country song 'Good Year for the Roses "(George Jones) melodrama peaked: you saw such a sad cowboy shed tears in his beer. If someone balancing numbers can bring this kind on the verge of pathos or Costello: his integrity is beyond doubt, but with his roguish mug he only too happy to put you on the wrong track.

Heartbreaking
The furious and ever fresh sounding rockers 'Oliver's Army', 'This Year's Girls" and "(I Do not Want to Go to) Chelsea" were the last straight line to a glorious finale, where Elvis Costello quoted from the black music. The massive sung 'Alison' received a sample of 'The Wind Cries Mary (Jimi Hendrix) within it, and in' I Want You' came 'I Believe to My Soul" (Ray Charles) beyond. Impressive how Costello could also make the scorching intense without sensationalism 'I Want You'. This was the blues in its purest form.

For the encore followed five songs, which Costello and his mates again furiously rocked and included a Prince cover (Purple Rain). A nice encore to the greatest fans - many people had after the heartbreaking 'I Want You' left the tent - and an exclamation point after a penalty concert.

-



Back to top

External links