De Volkskrant, June 13, 2012

From The Elvis Costello Wiki
Jump to: navigation, search
- Bibliography -
1975767778798081
8283848586878889
9091929394959697
9899000102030405
0607080910111213
14151617 18 19 20 21


De Volkskrant

Newspapers
-

Zwagerman luistert Elvis Costello


Joost Zwagerman

Elvis Costello leek op een jonge, verfrommelde versie van Woody Allen en bood in zijn teksten schrale troost

In zijn programma Dat dan weer wel (2001) breekt Hans Teeuwen in een hilarische, manische tirade 'het verschijnsel vrouw' tot de grond toe af. Al snel openbaart zich de achterliggende reden van die tirade: meneer is jaloers. Geobsedeerd. Door zijn vriendin. Die een avondje uit is. Terwijl hijzelf thuis zit. En maalt. En doordraait. Teeuwen: 'In je hoofd is het al waar: ze ligt achterover op een tafel, ze wordt geneukt door een of andere brede vent, en ze schreeuwt: Veel lekkerder dan Hans! Veel lekkerder dan Hans!' En dat is maar de helft van de kwelling, want in de kamer waar zich dit afspeelt hangt een foto van Teeuwen waar de 'brede vent' in kwestie al neukend naar wijst en een satanische schaterlach slaakt.

Die scène uit Dat dan weer wel heeft, als ik zo vrij mag zijn, een hoog Elvis Costello-gehalte. Opmerkelijk veel van Costello's vroegste nummers, stammend uit eind jaren zeventig, hebben de nachtmerrie tot onderwerp die Teeuwen tot in het belachelijke uitvergroot. De songs belichamen de frustratie en blinde woede over het feit dat jouw lief het met een ander doet.

Tot zover niets nieuws — een thema zo oud als de wereld, duizenden liedjes moeten het hebben van het gebroken hart. Met dit verschil dat in de teksten van Costello de minnezanger zich gepijnigd uitlaat over een liefje dat nooit zíjn liefje is geweest. Traditiegetrouw gaat het in de popmuziek zo: My baby left me, and now I'm feeling blue. Bij Elvis Costello gaat het: 'I'm feeling blue, because my baby has never been my baby.'

Dat lijkt een nuanceverschil, maar er gaapt een afgrond tussen de liedjes waarin de verlaten man zijn woede en verdriet bezingt en die waarin de man lucht geeft aan de ontluistering dat 'zijn' vrouw hem niet eens ziet staan. Wat is er voor een man vernederender dan op voorhand genegeerd worden ten faveure van een stompzinnige nepfiguur?

Zingen over verlaten worden is in essentie cool — The blues ain't nothing but a good man feeling bad. Zingen over genegeerd worden is heel erg uncool, streng verboden, want onmannelijk en stijlloos.

Dat moet Costello destijds zelf ook wel hebben beseft. Hij accentueerde zijn uiterlijk als nerd avant la lettre: smalle schouders in een a-modieus pak; slungelige bewegingen achter de microfoon, een grote bril met inktzwart montuur — nu modieus, toen een bijna masochistisch merkteken. Het kansloze bij de meisjes onderstreepte je er alleen maar mee.

Als een jonge, verfrommelde versie van Woody Allen presenteerde Costello zich aan de wereld, en met diep doorvoelde woede spuugde hij, in 1977, het nummer I'm Not Angry in de microfoon — óók geestig, als het niet zo wrang was geweest. Het begint als volgt: 'You're upstairs with the boyfriend / while I'm left here to listen / I hear you calling his name.'

Dat komt griezelig dicht in de buurt bij de hilarisch-hysterische waanvoorstelling van Teeuwen — met dit verschil dat Costello's songtekst schrikbarend realistisch en waarheidsgetrouw overkomt. Zijn allereerste hitsingle Alison lijkt er in tekst een vervolg op: 'I think somebody put out the big light / 'cause I can't stand to see you this way.'

Was het toeval dat in 1979 een al even neurotisch en schriel ogende generatiegenoot van Costello dezelfde thematiek aandurfde? Joe Jackson kreeg in dat jaar een hit met Is She Really Going Out With Him? Die vraag vervult de zanger met ongeloof en verbazing: 'Pretty women are walking with gorilla's down my street'. Hoe kan het dat de leukste meisjes altijd kiezen voor gecertificeerde klootzakken?

Van geheugenwetenschapper Douwe Draaisma is de term 'popvenster': je belangstelling voor popmuziek gaat open rond je 15de en sluit weer enigszins rond je 25ste. Ongeacht je geboortejaar, aldus Draaisma, heb je het idee dat de beste popmuziek werd gemaakt toen jijzelf zo rond de 20 was. Costello valt geheel binnen mijn particuliere popvenster. Ik was 15 toen in 1977 Costello's debuutalbum My Aim Is True verscheen, en zijn nerveuze, bozige, kortademige, haastige en hyperventilerende nummers tot en met Get Happy! uit 1980 stoffeerden de jaren waarin mijn popvenster wijd open ging. Maar Costello bood méér dan aanstekelijke en opwindend strak-nerveuze popsongs. Zijn teksten boden een schrale troost. Ik was niet alleen.

Bijna tien jaar later varieerde een iets gerijptere Costello terug op die thematiek van frustratie. Uit 1986 stamt zijn hit I Want You. In dat nummer heeft de geprangde ik-figuur tenminste dan toch 'iets' met een Ander gehad. Maar ook hier moet hij het veld ruimen voor een stupide concurrent. Zelfkwelling, depressie, jaloezie en eenzaamheid doorzinderen het nummer: 'I want to hear he pleases you more than I do / Oh no my darling, not with that clown.'

Elvis Costello werd ouder, maakte hinkstapsprongbewegingen naar vele genres, werkte samen met — bien étonnés — Burt Bacharach, the Brodski Quartet en Paul McCartney. Met de jaren probeerde ik de verre geestverwant uit mijn jeugd te volgen. Helaas raakte ik het spoor bijster — maar die vroege albums bleven jaren fier overeind. Vorige week trad Costello, nu 57, op in de Melkweg in Amsterdam. Zijn oeuvre is inmiddels immens. Jarenlang weigerde hij zijn vroege nummers te spelen. Ik herinner me een tergend concert, tien of vijftien jaar geleden, in Carré. Kwellingen leek hij niet meer te hebben, pretenties des te meer.

Ook alleskunners kunnen houdbaarheid en geloofwaardigheid verliezen.

Goddank bestond het concert van vorige week voor het belangrijkste deel uit een keuze uit die allervroegste nummers. Drie uur lang trad hij op, zonder pauze. Zoals je dan hoort te zeggen: de routinier speelde de Melkweg plat. In het publiek bevonden zich verdacht veel mannen van mijn leeftijd — en maakten die een reis door de tijd? Ik twijfel. Eigenlijk was er niets veranderd. In zeker opzicht blijven de nepfiguren en klootzakken de dienst uitmaken in de liefde, daar verandert nooit iets aan. Heel lang wil je dat niet geloven, totdat je er hardhandig aan wordt herinnerd. En dus kan het gebeuren dat die oude geprangde nummers van Costello je zoveel jaar na dato des te harder treffen. Ik was in de Melkweg in gezelschap van een man en vrouw van begin 30, voor wie Costello altijd al tot het verleden had behoord. Na afloop evalueerden de twee Costello's prestatie. Hij droeg een mal hoedje en een kneuterig pak, persifleerde zijn eigen imago, zo leek het. Maar hij trok, vonden ze, in één moeite door dat onvermijdelijke liefdesverdriet op naar een hoger niveau, vooral tijdens het ultieme klaaglied I Want You, waarbij hij de last van het gebroken hart een bijna filosofische diepte meegaf.

Mijn verre geestverwant van weleer was bij de jongere generatie met glans door de ballotage gekomen. Ik was plaatsvervangend opgelucht en trots.

Toen kwam de vrouw met een slotsom. 'Bijna 60, en dan zó voor het publiek staan, deadpan, met zelfspot, maar zonder dat die zelfspot de tragiek van die intens droevige liedjes aantastte. Ik vond hem ongelofelijk cool.'

Eindelijk gerechtigheid.

-

De Volkskrant, June 13, 2012


Joost Zwagerman reviews Elvis Costello & The Imposters, Tuesday, June 5, 2012, De Melkweg, Amsterdam, Netherlands.






Zwagerman listening Elvis Costello


English via Google Translate...

Elvis Costello looked like a young, crumpled version of Woody Allen in his lyrics and offered cold comfort

In his program that do (2001) breaks Hans Teeuwen in a hilarious "manic tirade" the phenomenon wife to the ground off. Soon revealed the underlying reason for this tirade: sir is jealous. Obsessed. By his girlfriend. That a night out. While he is at home. And grinds. And running. Teeuwen: 'In your head it's all true: she lies back on a table, she gets fucked by some large guy, and she screams: Much better than Hans! Much better than Hans! "And that's only half of the torment, because in the room where this place is a photograph of Teeuwen where the 'broad guy' in question with fucking pointing and satanic laughter heaves.

That scene from that or has again, if I may, a high Elvis Costello content. Quite as remarkably, many of Costello's earliest songs, dating from the late seventies, the nightmare subject to that Teeuwen magnified to the ridiculous. The songs embody the frustration and rage about the fact that your loved one is doing it with another.

So far nothing new — a theme to having it broken heart as old as the world, thousands of songs. With the difference that in the texts of the minstrel Costello is tormented exhaust a sweetheart that has never been . His sweetheart Traditionally, in the pop music as : My baby left me , and now I'm feeling blue. Whereas Elvis Costello goes: 'I'm feeling blue , Because my baby has never been my baby. "

That seems like a nuance, but there is a yawning chasm between the songs which the man leave his anger and sorrow sings and those in which the man gives vent to the humiliation that 'his' wife did not even see him standing. What's more humiliating for a man than to be in favor of a stupid nepfiguur ? Beforehand ignored

Singing about abandoned is essentially cool — The Blues Is not Nothing but a good man feeling bad. Singing be ignored is very uncool, strictly forbidden, as unmanly and tastelessness.

That must have realized it at the time Costello. Themselves He accentuated his appearance as nerd avant la lettre: narrow shoulders in an a fashionable suit, lanky movements behind the microphone, a large black frame glasses with ink — now fashionable, then an almost masochistic mark. The hopeless with girls you just underlined it.

As a young, crumpled version of Woody Allen Costello presented himself to the world, and deeply felt anger he spat in 1977, the song I'm Not Angry into the microphone — even witty, if it had not been so harsh. It begins as follows: 'You're upstairs with the boyfriend / while I'm left here to listen / I hear you calling his name."

This is eerily close to the hilarious , hysterical delusion of Teeuwen — except that Costello's lyrics shockingly realistic and truthful happens . His first hit single Alison lyric appears in a follow-up: " I think somebody put out the big light / ' cause I can not stand to see you this way."

Was it a coincidence that an equally neurotic and scrawny -looking contemporary of Costello same theme dared in 1979 ? Joe Jackson was in that year a hit with Is She Really Going Out With Him ? That question fulfills the singer with disbelief and amazement: " Pretty women are walking with gorillas down my street . How is it that the cutest girls always choose certified assholes?

From memory scientist Draaisma the term 'popvenster': Are you interested in pop music around your 15th opens and closes slightly around your 25th. Regardless of your birth, says Draaisma, you have the idea that the best pop music was made when you yourself was around 20. Costello falls entirely within my private popvenster. I was 15 then appeared in 1977 Costello's debut album My Aim Is True, and his nervous, bozige, short-winded, hasty and hyperventilating numbers to Get Happy! 1980 stoffeerden the years when my popvenster opened wide. But Costello offered more than catchy and exciting tight — nervous pop songs. His texts offered little consolation. I was not alone.

Almost ten years later varied slightly gerijptere Costello returned to this theme of frustration. 1986 dates are hit I Want You. In that song than the geprangde narrator still had "something" with at least an Other. But he must clear the field for a stupid competitor here too. Self Affliction, depression, jealousy and loneliness by sizzle the song: "I want to hear he pleases you more than I do / Oh no my darling, not With That clown."

Elvis Costello got older, made ​​triple jump movements to many genres, worked with — bien etonnes — Burt Bacharach, the Brodsky Quartet]] and Paul McCartney. Over the years I tried to follow. Distant kindred spirit from my youth Unfortunately, I got off track — but those early albums were years standing proud. Last week came Costello, now 57, in the Melkweg in Amsterdam. His work has been immense. For years he refused to play. His early songs I remember a concert painfully, ten or fifteen years ago in Carré. Torments he seemed not to have pretensions even more.

Also rounders can lose credibility and sustainability.

Thank God there was the concert of last week for the most important part of a choice of those earliest songs. For three hours he performed without pause. As you hear saying the veteran played the Milky flat. In the audience were suspiciously men my age — and made a trip through time ? I doubt. Actually, nothing had changed. In a way continue the shills and assholes call the shots in love, never changes anything. Very long do you not believe, until you harshly reminder. So it may happen that those old songs geprangde Costello take the harder many years after you. I was in the Melkweg in the company of a man and woman in her early 30, for whom Costello had always belonged to the past. After evaluated the two Costello's performance. He wore a hat and a mold neutering suit, persifleerde his own image, so it seemed. But he went, they found, in one go that inevitable heartbreak on to a higher level, especially during the ultimate lamentation I Want You, which he gave to an almost philosophical depth the burden of the broken heart.

My distant kindred spirit of yesteryear had come through the ballot among the younger generation with flying colors. I was deputy relieved and proud.

When the woman came to a conclusion. "Almost 60, and then so are publicly, deadpan, with self-deprecating, but without that self-mockery of the tragedy that intensely sad songs tarnished. I found him incredibly cool."

Finally justice.

-



Back to top

External links