Popstukken, August 1998

From The Elvis Costello Wiki
Jump to: navigation, search
- Bibliography -
1975767778798081
8283848586878889
9091929394959697
9899000102030405
0607080910111213
14151617 18 19 20 21


Popstukken

Netherlands publications

Newspapers

Magazines


European publications

-

ELVIS COSTELLO - VOOR EENZAME ZIELEN


Geert Henderickx

Wie meent de mens achter de artiest uit zijn tent te kunnen lokken, komt bij hem van een koude kermis thuis. Net zoals het telkens weer verspilde moeite blijkt om vooraf een waslijst met vragen te bedenken. Want eenmaal tegenover hem gezeten, neemt hij er bij het eerste het beste antwoord gelijk al een hele rits mee. Vol enthousiasme gaat hij met het onderwerp aan de haal om er minutenlang over uit te weiden zonder dat er een speld valt tussen te krijgen. Toch laat hij zich wel degelijk leiden door wat er wordt aangekaart, waarbij hij zich niet gauw zal verlagen tot het oplepelen van voorgekookte verhaaltjes. Per slot van rekening overlappen zijn toch talrijke interviews naar aanleiding van het verschijnen van een nieuw album elkaar zelden of nooit noemenswaard. Hij is van nature nu eenmaal een gretig prater, die bovendien kan ratelen als een mitrailleur. In drie kwartier spuit hij net zoveel tekst als menigeen in anderhalf uur. Elvis Costello spreekt bijna sneller dan een normaal mens kan luisteren.

Niet om het een of ander, maar aan hem lijkt een begenadigd popjournalist verloren te zijn gegaan. Toen hij nog doorging voor de angry young man van de Britse new wave schreef hij begin jaren tachtig een hoestekst voor een verzamelplaat van Gram Parsons, de aartsvader van de countryrock. Diens hartverscheurende duetzang met de sirenische Emmylou Harris op de albums GP en Grievous Angel ontlokte hem onder meer de jaloersmakende zinsnede: “Als dit je niet weet te ontroeren, dan zit je met een groot probleem.” Al even bevlogen herdacht hij in het onvolprezen blad Mojo van de zomer Frank Sinatra met een ronduit prachtig verhaal, waarin hij en passant een prangende kwestie uit de wereld hielp: welke albums van The Voice horen nou eigenlijk thuis in de basiscollectie van elke zichzelf respecterende popliefhebber? Wie niet op een geeltje hoeft te kijken, had zich natuurlijk allang die monumentale boxen kunnen aanschaffen, ware dat niet veel teveel van het goede. Vergeet die compilaties, zo adviseerde hij de lezer, en begin met die ‘fantastische trilogie’ uit de tweede helft van de jaren vijftig - In The Wee Small Hours, Only The Lonely en No One Cares. “Er zijn tijden geweest dat ik naar geen andere platen luisterde.”

Op een buiige zatermiddag aan het eind van een verloren zomer herinnert Elvis Costello zich op een Amsterdamse hotelkamer nogmaals hoe hem als baby de weemoedige muziek van Ol’ Blue Eyes met de spreekwoordelijke paplepel werd ingegoten. “Niet voor niets was skin een van mijn allereerste woorden, want volgens mijn moeder kon ik I’ve Got You Under My Skin niet vaak genoeg horen. Toen ik tegen de dertig liep, ben ik pas echt serieus weer naar Sinatra gaan luisteren, bij tijden misschien zelfs tè intensief. In diezelfde periode raakte ik ook in de ban van mensen als Chet Baker, Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Mel Tormé. Zo kwam ik tot het inzicht dat die evocatieve muziek niet uitsluitend tot het verleden behoorde, maar net zo goed een plaats in de moderne wereld zou kunnen innemen. Ik liet me er doelbewust door inspireren, in de zin dat niet alle nummers op mijn albums per se met knallende drums en elektrische gitaren hoefden te worden uitgevoerd. Daarnaast greep ik bij het componeren van ballades geregeld terug op dat vroegere idioom, om maar te zwijg en van de diverse covers die ik door de jaren heen heb opgenomen. Al mag de manier waarop mijn liefde voor dat genre zich uiteindelijk manifesteerde nogal curieus heten.”

Want wat wil het geval? Elvis Costello heeft met Painted From Memory, zijn achttiende studioplaat in iets meer dan twintig jaar, zijn eigen Only The Lonely gemaakt. Zelf zal hij het echter nooit met zoveel woorden zeggen, vandaar dat hij een fractie van een seconde lichtelijk verrast reageert wanneer iemand anders het doet. “Een groter compliment zou iemand mij niet kunnen geven. Dat is namelijk net zoiets als van een hedendaags rockalbum beweren dat het dezelfde impact bezit als Revolver van The Beatles. Ik heb Sinatra absoluut niet naar de kroon willen steken, al heb wel degelijk geprobeerd om een melancholieke plaat te maken rond het thema van de verloren gegane liefde, iets dat bij mijn weten al sinds mensenheugenis niet meer is gebeurd. Daarbij waakte ik ervoor om in nostalgie te vervallen, want ik vind het even goedkoop als gemakzuchtig om zo’n in wezen negatieve gemoedsstemming op te roepen. Zo gruw ik niet minder van sentimentaliteit, een soort postpuberale dweperij met verdriet. Bij droefgeestigheid gaat het bovendien om een oneindig complexer gevoel, zo ontdekte ik als volwassen man. Melancholie draag je met je mee, zelfs als je je in de zevende hemel bevindt - het is een karaktertrek van je ziel.”

Om te beginnen wil hij er nog even op wijzen dat hij, Declan MacManus (44), in zijn begindagen als Elvis Costello al I Just Don’t Know What To Do With Myself op het repertoire had staan. Die gouwe ouwe van Dusty Springfield behoort tot de absolute hoogtepunten in het oeuvre van componist Burt Bacharach en tekstdichter Hal David, die gedurende de jaren zestig een indrukwekkende reeks popklassiekers op hun naam schreven. Daarnaast maakte het Amerikaanse duo furore als de producers achter Dionne Warwick, de tante van Whitney Houston, wier rijkelijk georkestreerde hits ondanks hun gesofisticeerde geluid ook de liefhebbers van het ruigere werk destijds niet onberoerd lieten. Ofschoon hun liedjes steevast makkelijk in het gehoor liggen, steken de melodieën dusdanig ingewikkeld in elkaar dat alleen technisch begaafde vocalisten ermee uit de voeten kunnen. Dat samengaan van toegankelijkheid en artisticiteit bewondert Elvis Costello mateloos, temeer daar hij zelf met kunstzinnige albums als Spike en Mighty Like A Rose het grote publiek en zelfs de nodige fans van het eerste uur ongewild van zich vervreemdde. Vandaar dat hij zich de koning te rijk toonde toen hij de buitenkans kreeg om eens met de inmiddels zeventigjarige Burt Bacharach samen te werken.

Zo’n drie jaar geleden werd hij benaderd door de makers van Grace Of My Heart, een bioscoopfilm gebaseerd op het leven van Carole King. Met haar man Gerry Goffin vormde de later succesvolle singer-songwriter tijdens de eerste helft van de jaren zestig een van de vele muzikale koppels, die in het Brill Building aan Broadway in een kantoortje dag in dag uit hits op bestelling fabriceerden. “De regisseuse van Grace Of My Heart kwam op het idee om het min of meer fictieve verhaal op te luisteren met nieuwe pastiche-achtige liedjes, waarvoor schrijvers uit dat gouden tijdvak hun krachten zouden moeten bundelen met contemporaine artiesten. Vooral de combinatie van Burt en mij bleek een schot in de roos. Hoewel we door een belachelijk korte tijdslimiet elkaar vanwege verplichtingen niet konden treffen, lukte het ons om binnen vijf dagen per fax en antwoordapparaat een compositie af te leveren. Vervolgens werd de première van de film uitgesteld, hetgeen ons in de gelegenheid stelde om God Give Me Strength alsnog zelf voor de soundtrack op te nemen. Die samenwerking smaakte voor ons beiden naar meer. En zo gezegd, zo gedaan.”

Zijn stemgeluid mag dan zeker in de uithalen menigeen in de oren klinken als het gekras van vingernagels over een schoolbord, toch bewijst Elvis Costello zich na The Juliet Letters en All This Useless Beauty opnieuw als een heuse balladezanger. Hij toont zich dan ook terecht zo trots als een pauw op Painted From Memory, niet het minst omdat er sprake was gelijkwaardige taakverdeling. “Burt en ik bIeken er geen radicaal verschillende muzikale opvattingen op na te houden, waardoor ik me behoorlijk stoutmoedig durfde op te stellen. Je zou het eindresultaat kunnen omschrijven als een geheel van compositorische dialogen, waarbij we elkaar zittend achter de piano stimuleerden, aanvulden en verbeterden. Zo wilde hij ergens een crescendo inbouwen, terwijl ik bijvoorbeeld voorstelde om de melodie van een bepaald refrein te veranderen. Als alle grote componisten onderscheidt Burt zich door een heldere, universele en tegelijk unieke stijl, die hopelijk ook in mijn teksten voor onze plaat zit. Ik geef ditmaal geen draai aan emoties, elke dubbelzinnigheid of ironie ontbreekt, ik meen ieder woord van wat ik zing. Deze liedjes zijn bedoeld eenzame zielen een hart onder de riem te steken, maar gelukkige mensen kunnen er eveneens baat bij vinden - alsof ze een streng knoflook aan de voordeur hangen om de vampiers buiten te houden.”

-

Popstukken, August 1998


Geert Henderickx interviews Elvis regarding his new album Painted From Memory

Images

Popstukken August 1998 photo.jpg

ELVIS COSTELLO - LONELY FOR SOULS

Google Translate

Who thinks humans can lure out of his tent behind the artist comes to him a rude awakening. Just as the weather turns wasted effort to come. Advance litany of questions each Because once sat across from him, he takes it at the first best answer as all a whole slew of them. Full of enthusiasm, he goes with the subject to take to get minutes on to elaborate without a pin falls between gain. Yet he allows himself indeed guided by what is being raised, which he will not stoop to peddle precooked stories soon. Overlap after all, are still numerous interviews following the release of a new album rarely or never mention it. He is naturally simply an eager talker, which also can rattle like a machine gun. In three minutes he shoots as much text as many in a half hour. Elvis Costello talks can listen. Almost faster than a normal human

Not one or the other, but to him seems to have been lost. A gifted pop journalist When he went to the angry young man of the British New Wave in the early eighties, he wrote a cover text for a compilation of Gram Parsons, the patriarch of the country rock. His heartbreaking duet vocals with the siren Emmylou Harris to the GP and Grievous Angel albums drew him include the enviable phrase: "If you do not know how to move, then you are a big problem." Equally inspired commemorated in the unsurpassed blade Mojo summer Frank Sinatra with a truly wonderful story, which he passing a pressing issue in the world helped: what albums the Voice hear exactly is at home in the core collection of any self-respecting pop music lover? Who does not need to look at a Geeltje had of course already that monumental boxes can purchase not true that far too much of a good thing. Forget those compilations, he advised the reader, and start with those "fantastic trilogy 'from the second half of the fifties - In The Wee Small Hours, Only The Lonely and No One Cares. "There have been times when I listened to no other records. Times"

On Saturdays a showery afternoon at the end of a lost summer Elvis Costello remembers an Amsterdam hotel room once again the baby as the melancholic music of Ol 'Blue Eyes with the proverbial spoon was cast him. "Not for nothing was skin one of my first words, because according to my mother, I could not hear often enough I've Got You Under My Skin. When I was in my thirties, I'm really seriously go listen to Sinatra at times perhaps too intense. In the same time I fell under the spell of people like Chet Baker, Billie Holiday, Ella Fitzgerald and Mel Tormé. So I came to the realization that not only belonged to evocative music of the past, but just as good a place in the modern world could take. I let myself deliberately inspired by, in the sense that not all the songs on my albums necessarily with banging drums and electric guitars have to be performed. I also grabbed in composing ballads settled back at that earlier idiom, just to shut up and the different covers that I recorded. Throughout the years And with all this way my love for that genre eventually manifested rather curiously called. "

For what would it be? Elvis Costello has Painted From Memory, his eighteenth studio album in just over twenty years, his Only The Lonely created. He himself will never say in so many words, that's why he reacts a fraction of a second, slightly surprised when someone else does it. "A greater compliment someone could not give me. That is kind of like a modern rock album claim that it possesses the same impact as Revolver of The Beatles. I absolutely do not want Sinatra stabbing, to the crown though I certainly tried to make the theme of lost love, a melancholy record something that already has not happened., To my knowledge since time immemorial In addition, I watched sure to lapse into nostalgia because I find it just as cheap as lazy to call. Around essentially negative mood on So I do not abhor less sentimentality, a kind of post-adolescent infatuation with grief. With melancholy is moreover an infinite complex feeling, as I discovered as a grown man. Melancholy you wear with you, even if you find yourself in seventh heaven - it is a trait of your soul. "

To begin with, he would just like to point out that he Declan MacManus (44), in his early days as Elvis Costello al I Just Don't Know What To Do With Myself had stood. their repertoire Those oldies from Dusty Springfield is one of the absolute highlights in the work of composer Burt Bacharach and lyricist Hal David, which is an impressive series of pop classics written in their name during the sixties. In addition, the American duo furore when the producers behind Dionne Warwick, the aunt of Whitney Houston, whose richly orchestrated hits despite their sophisticated sound also lovers of the rougher work time left unscathed. Although their songs always easy listening lie, stabbing melodies that can be such a complicated issue only technically gifted vocalists it from the feet. That combination of accessibility and artistry admires Elvis Costello indulgence, especially since he himself unwittingly alienated with artful albums as Spike and Mighty Like A Rose the general public and even the necessary fans of the first hour of it. Hence he is the king of the world showed up when he was given the opportunity to agree to work together. With the now septuagenarian Burt Bacharach

About three years ago, he was approached by the makers of Grace Of My Heart, a feature film based on the life of Carole King. With her husband Gerry Goffin formed the later successful singer-songwriter during the first half of the sixties, one of the many musical couples, who by day hits fabricated to order in the Brill Building on Broadway in an office day. "The director of Grace Of My Heart came up with the idea to listen with new pastiche-like songs which writers from that golden period should join forces with contemporary artists. Forces more or less fictional story The combination of Burt and me was a hit. Although we could take a ridiculously short deadline together due to commitments we were unable to deliver. A composition within five days by fax and answering machine Then the premiere of the film was delayed, which gives us the opportunity to put God Give Me Strength yet to record yourself. Soundtrack This cooperation tasted for both of us for more. No sooner said than done. "

His voice may be sure the tricks many people ringing in the ears as the scratching of fingernails on a chalkboard, yet Elvis Costello proves itself after The Juliet Letters and All This Useless Beauty again as a real ballad singer. He has therefore been rightly proud as a peacock on Painted From Memory, not least because there was equal distribution of tasks. "Burt and I bIeken not radically different musical conceptions after keeping, which makes me quite boldly dared to draw. On You would be the end result can be described as a set of compositional dialogues, where we seated at the piano stimulated each other, complemented and improved. He wanted to build something a crescendo, for example, while I suggested to change the melody. Chorus of a particular If all the great composers Burt distinguished by a clear, universal and yet unique style, which hopefully is in my lyrics for our record. I do not have time to turn emotions, any ambiguity or irony missing, I mean every word I sing. These songs are meant for lonely souls stabbing a heartened but happy people can also benefit by finding - if they at the front door hang a string of garlic to keep "the vampires out.

-



Back to top

External links