Popstukken, May 1991

From The Elvis Costello Wiki
Jump to: navigation, search
- Bibliography -
1975767778798081
8283848586878889
9091929394959697
9899000102030405
0607080910111213
14151617 18 19 20 21


Popstukken

Netherlands publications

Newspapers

Magazines


European publications

-

ELVIS COSTELLO - IN NIEMANDSLAND


Geert Henderickx

Declan MacManus (36) alias Elvis Costello geldt als de meest talentrijke, veelzijdige en ambitieuze vertegenwoordiger van de Britse new wave. Met pompende rockalbums als This Year’s Model en Armed Forces maakte hij in de late jaren zeventig naam als angry young man om vervolgens in 1982 met Imperial Bedroom een waar popmeesterwerk af te leveren. Onder contract bij een grote platenmaatschappij beschikt hij tegenwoordig over een riant opnamebudget, vandaar dat Mighty Like A Rose net als het twee jaar geleden verschenen Spike is uitgepakt als een muzikale krachttoer, waarin het eclecticisme geen grenzen kent.

Mighty Like A Rose is opnieuw een behoorlijk complex geheel met een speelduur van een klein uur. Het kost je als luisteraar dan ook de nodige tijd voordat je het album hebt leren kennen. Wil je dat men hard moet werken om van je muziek te kunnen genieten?

“Je zou het ook anders kunnen stellen: ik wil niet dat mensen mijn platen snel moe worden, dus probeer ik er veel in te stoppen. Ik hoop wel dat ze er voldoende geduld voor kunnen opbrengen, want vandaag de dag verwacht men niet anders dan dat alles hapklaar wordt geserveerd. Het feit dat er zoveel verschillende media zijn die de markt overvoeren met popmuziek heeft kennelijk iedereen al te zeer verwend. De eerste hitparades in de jaren dertig en veertig werden samengesteld op basis van de verkoop van bladmuziek en niet van platen. Halverwege de jaren zestig had je nog steeds niet meer dan twee popprogramma’s per week op de radio, iets wat de jongeren van nu zich gewoonweg niet kunnen voorstellen. Kwamen een kwart eeuw geleden zelfs de populairste popartiesten slechts sporadisch aan bod op radio en televisie, tegenwoordig kan een clown als Vanilla Ice een plaat van niks maken en binnen de kortste keren wereldberoemd worden. Verder bestaat er meer dan ooit een enorme vraag naar wegwerpmuziek en in die behoefte moet natuurlijk worden voorzien - maar niet door mij. Vergeleken met moderne dansmuziek, waarin geen verhaal en nauwelijks melodie zit en alles draait om een even monotoon als opzwepend ritme waar je gauw genoeg van krijgt, klinkt wat ik doe inderdaad complex. Neem je daarentegen de boeken van Samuel Beckett als maatstaf, dan bezitten mijn teksten bitter weinig engagement en diepgang, terwijl mijn composities op hun beurt zich bij lange na niet kunnen meten met de werken van bijvoorbeeld Strawinsky.”

Wat niet wegneemt dat je je bij het schrijven van je teksten bedient van literaire technieken. Zo wissel je binnen een liedje vaak van vertellersperspectief.

“Het is een kwestie van verschillende invalshoeken kiezen, net zoals ze in de film van verschillende camerastandpunten gebruik maken, waardoor je een betere kijk op het desbetreffende personage krijgt. Op het eerste gehoor valt het liedje daardoor misschien moeilijk te volgen, maar uiteindelijk verhoogt het de helderheid. Bovendien is het een geschikte methode om dramatiek aan het verhaal te geven zonder te vervallen in goedkoop effectbejag. Ik schrijf nogal vaak in de jij-vorm en dan lijkt het misschien alsof ik me direct tot een bepaalde persoon richt, hoewel ik net zo goed in de huid van iemand anders kan zijn gekropen. Los daarvan doet het er niet toe of de luisteraar de bezongene al dan niet kent, in de zin dat hij er het liedje beter of slechter door gaat begrijpen. Ik gebruik eigen observaties en ervaringen die ik probeer te veralgemeniseren zonder in clichés te vervallen. Je moet de tekst een zekere universele geldigheid zien te geven, zodat de luisteraar er op een of andere wijze door wordt geraakt.”

Popmuziek wordt veelal gebruikt als uitlaatklep voor persoonlijke zieleroerselen, jouw teksten daarentegen zijn opvallend visueel van karakter.

“Door de karakters te beschrijven aan de hand van allerlei details, verschijnen ze als het ware voor je geestesoog, terwijl je tegelijkertijd kunt suggereren wat er in hen omgaat. Die stijltechniek beheers ik behoorlijk goed, al zeg ik het zelf, maar of ik ook het talent bezit om ze op grotere schaal toe te passen, blijft vooralsnog de vraag. Tussen de bedrijven door waag ik me soms aan korte verhalen. zij het geheel en al vrijblijvend, dus niet met het oogmerk ze gepubliceerd te krijgen, zodat ik absoluut niet weet of ze wel enige literaire kwaliteit bezitten. Alles wat ik echt serieus schrijf, komt in de vorm van een liedtekst naar buiten, en misschien kan ik het daar beter bij houden tot het me niet langer voldoening schenkt. Bovendien geniet ik als muzikant uiteraard het voordeel dat ik nog over een aanvullend medium beschik, waarmee ik alles wat ik wil zeggen kan uitdrukken met behulp van vele honderden middelen. Om het meest simpele voorbeeld te geven: een liedje in mineur komt praktisch bij iedereen min of meer somber over. Zodoende kun je via klank in combinatie met taal andermans emoties en eventueel je persoonlijke reactie daarop overbrengen zonder alles met zoveel woorden te zeggen. Ik wil in mijn liedjes niet al te uitgesproken zijn, omdat er anders niets overblijft voor de verbeelding van de luisteraar.”

Denk je dat de mensen die je liedjes bevolken doorgaans typisch Engels zijn?

“De karakters die ik verzin, kunnen letterlijk overal ter wereld wonen. Ik word vaak geïnspireerd door iets wat ik zie, lees of hoor, maar soms blijkt datgene wat me op een idee bracht zo onbenullig dat er in het eindresultaat niets van is terug te vinden. Wel situeer ik af en toe een gebeurtenis op een bepaalde plek. want dat maakt het voor mij makkelijker om de tekst visueel te verklanken. Harpies Bizarre op Mighty Like A Rose bijvoorbeeld gaat over een nogal naïef meisje dat wordt verleid door een slijmerige snob. Ik stelde me zo voor dat die scène zich tijdens een chique bal afspeelde, vandaar dat ik voor het intermezzo geen elektrische gitaar of piano heb genomen maar houthlazers. Dat bal hoeft echter niet per se in Engeland plaats te vinden. Overigens kan ik slechts een paar popmuzikanten opnoemen die typisch Brits mogen heten: Ray Davies vanzelfsprekend, Morrissey zonder enige twijfel en tot op zekere hoogte ook Pete Townshend en niet te vergeten Paul McCartney. Daarnaast zijn er natuurlijk nog een aantal zangers met een onvervalst Engelse tongval zoals Johnny Lydon en Ian Dury. Wat mijzelf betreft: niet alleen ben ik van Anglo-Ierse afkomst, bovendien hou ik al van jongs af voornamelijk van muziek uit de Verenigde Staten. Feit blijft echter dat zo goed als alle Amerikaanse genres in wezen van Europa afstammen. Zo zit de Tex-Mex vol met polka’s uit Duitsland en Polen, terwijl in de country elementen uit de Ierse folk vallen te ontdekken. En als je goed naar Irving Berlin en George Gershwin luistert, hoor je de invloed van Brahms, Strauss en Mahler. Nu wil in de popmuziek het stomme geval dat men niet verder kijkt dan zijn neus lang is. De geschiedenis van de rock ’n’ roll gaat voor het gros niet verder terug dan het officiële geboortejaar 1953, om maar te zwijgen van degenen voor wie het allemaal pas in 1977 met de punk begon. Het wachten is op de eerste idioot die opstaat en beweert dat er voor het onstaan van de rap in 1983 geen popmuziek van betekenis bestond.”

Recentelijk liet je je ergens ontvallen dat er voor een popartiest buiten de aanverwante genres geen andere muzieksoort bestaat waardoor hij zich direct kan laten beïnvloeden zonder in ohscuriteit te vervallen.

“Wat niet wegneemt dat elke muzieksoort wel degelijk op een effectieve wijze kan inspireren, al hoeft dat niet meteen ook overduidelijk te blijken. Zo kwam ik op het idee om voor die eerder genoemde passage in Harpies Bizarre houtblazers te gebruiken tijdens een lezing van een professor over de muzikale ontwikkelingen in het Wenen van Mozart. Toentertijd bestonden er uiteraard nog geen radio en grammofoonplaat, dus de koning kon thuis ten paleize nooit naar opera luisteren. Totdat hij op zekere dag de ingeving kreeg om privé-concerten te organiseren, waarop zijn favoriete aria’s werden vertolkt, maar dan noodgedwongen slechts begeleid door een klein ensemble van houtbiazers. Uit die muziekavonden groeide een geheel nieuwe stijlvorm, die via de adel en de notabelen uiteindelijk in aangepaste vorm ook zijn weg vond naar de uitgaansgelegenheden van de arbeidersklasse. Een moderne equivalent van die Weense traditie manifesteerde zich in Engeland na de Tweede Wereldoorlog toen door het gigantische succes van Glenn Miller de grote dansorkesten opgeld deden. Mijn vader zong jarenlang bij het orkest van Joe Loss, wiens repertoire varieerde van The Last Waltz van Engelbert Humperdinck tot Like A Rolling Stone van Bob Dylan, dus ook zij zagen zich gedwongen allerlei liedjes naar vermogen te adapteren. En ik doe eigenlijk niet anders als ik op een stramien van folk, blues of country aan het componeren sla.”

Je vader, Ross MacManus, doet verrassend genoeg mee op je nieuwe album. Wilde je als kind net als hij de muziek in?

“Ik vermoed van wel, hoewel ik pas op mijn veertiende gitaar heb leren spelen. De muziek werd me in ieder geval met de paplepel ingegoten, want ook mijn moeder was zangeres. Mijn vader treedt momenteel met een cabaretgezelschap op, maar hij komt oorspronkelijk uit de jazzhoek. Om zijn gezin te kunnen onderhouden, moest hij zijn aspiraties als trompettist opofferen voor een vaste baan als zanger bij het orkest van Joe Loss. In de late jaren zestig toen hij al naar de veertig liep, liet hij tot ieders stomme verbazing zijn haar groeien en kwam hij thuis aanzetten met albums van groepen als de Grateful Dead en Country Joe & The Fish. Gedurende mijn kinderjaren draaide hij behalve Ierse folk veel Amerikaanse jazz, wat me weer terugbrengt op de continuïteit in de populaire muziek: in bepaalde stukken van Duke Ellington meen ik een zekere overeenkomst te horen met de serenades van Mozart, waarschijnlijk vanwege het klarinetspel, waarmee een heel verfijnd soort tederheid wordt verklankt, die in de positieve zin van het woord romantisch aandoet.”

Over de late jaren zestig gesproken: er heerste destijds een artistieke concurrentiestrijd in de popmuziek, in het bijzonder tussen de topgroepen The Beatles, The Rolling Stones, The Beach Boys en The Byrds. Die gezonde rivaliteit is gaandeweg de jaren zeventig langzamerhand verdwenen.

“De zakelijke kant wordt met het jaar belangrijker, waardoor de rasmuzikanten het steeds moeilijker krijgen het hoofd boven water te houden. De concurrentiestrijd wordt minder en minder op het muzikale vlak uitgevochten, alles lijkt vandaag de dag alleen nog maar te draaien om het creëren van een onweerstaanbaar imago. De gigantische financiële beloning van tegenwoordig staat in geen enkele verhouding tot de geringe artistieke krachtsinspanning. Ik heb het gevoel alsof ik me ophou in een niemandsland van de popmuziek, want zelfs goede vrienden als Chris Difford en Glenn Tilbrook van Squeeze en Nick Lowe opereren op een ander terrein. Ten tijde van de opnamen van King Of America was ik samen met Peter Case, Victoria Williams en Bob Neuwirth eens te gast bij T-Bone Burnett en toen hebben we de hele avond elkaar om de beurt liedjes voorgespeeld. Met iemand als Joe Strummer van The Clash heb ik zoiets nooit gedaan, integendeel, wij katten elkaar voortdurend in het openbaar af, zij het dat we natuurlijk niet echt meenden wat we zeiden. Zo’n avondje als bij T-Bone lijkt nu, vijf jaar later, echter praktisch ondenkbaar, niet alleen omdat de gelegenheid zich zelden of nooit meer voordoet, maar vooral ook omdat bijna niemand zich nog bloot durft te geven. Er lopen in de popwereld ontelbaar veel bekrompen figuren rond.”

Wist je zo’n vijftien jaar geleden eigenlijk wat je te wachten stond toen je die wereld binnentrad?

“Ik stond er nogal sceptisch en achterdochtig tegenover, dus ik heb van meet af aan in bepaalde opzichten een zekere afstand bewaard. Er was allesbehalve sprake van een duik in het diepe, ook niet in financieel opzicht, want per slot van rekening had ik vrouw en kind te onderhouden. Vandaar dat ik pas ontslag nam als computerprogrammeur toen ik van de platenmaatschappij de garantie had gekregen dat ik tenminste hetzelfde karige salaris zou kunnen verdienen. Voor mijn gevoel veranderde ik gewoon van baan en aanvankelijk besefte ik dan ook niet eens welke ingrijpende gevolgen dat op den duur voor mijn persoonlijkheid zou hebben. De grote omwentelingen in de privésfeer kwamen achteraf gezien trouwens betrekkelijk laat, zeker het feit in aanmerking genomen dat ik een tijdlang zwaar heb lopen flirten met allerlei gevaarlijke verzoekingen. Ik heb de nodige onverstandige dingen uitgespookt, maar dat hoort nu eenmaal bij het leven, reden waarom ik mijzelf weinig tot niets verwijt. Alleen als ik andere mensen gekwetst mocht hebben, doet mij dat oprecht spijt.”

-

Popstukken, May 1991


Geert Henderickx interviews Elvis regarding his new album Mighty Like A Rose

Images

Popstukken May 1991 photo.jpg

ELVIS COSTELLO - In No-Man's Land

Google Translate

Declan MacManus (36) alias Elvis Costello is considered the most talented, versatile and ambitious representative of the British new wave. With pumping rock albums like This Year's Model and Armed Forces he made in the late seventies name as angry young man then in 1982 with Imperial Bedroom a true pop masterwork off deliver. Under contract with a major label he now features a large recording budget, which is why Mighty Like A Rose as it appeared two years ago Spike is extracted as a musical tour de force, in which the eclecticism knows no bounds.

Mighty Like A Rose is again quite complex with a duration of one hour. It also takes the listener more than the necessary time before you have to know the album. Want one must work in order to enjoy it? Of your music loud

"You could also set different: I do not want people my records to tire quickly, so I try a lot to stop. I hope that they are there for can muster enough patience because today we do not expect other than that everything is served. Bite-sized The fact that there are so many different media that the market perform with pop music apparently everyone overly pampered. The first charts in the thirties and forties were compiled based on the sales of sheet music and no plates. Mid-sixties, you still had no more than two pop programs per week on the radio, something the youth of today simply can not imagine. Came a quarter-century ago, even the most popular pop artists only sporadically discussed on radio and television, now may be a clown like Vanilla Ice making an album of nothing and be famous in no time. Furthermore, there is more than ever a huge demand for disposable music and, of course, must be provided for those in need - but not by me. Compared to modern dance music, which no story and is scarcely melody and everything revolves around an equally monotonous as driving rhythm where you get tired of it, sounds that I do indeed complex. By contrast, take the books of Samuel Beckett as a yardstick, my lyrics have very little commitment and depth, while my compositions can compete with the works of Stravinsky, for example. "In turn, is by no

This does not mean that when you write your lyrics serves your literary techniques. So you often change within a song the narrator's perspective.

"It's a matter of choosing different angles, just like they use in the film from different angles, so you get a better look at the corresponding character. At first, the song is so may be hard to follow, but ultimately increases the brightness. Moreover, it is a suitable method to give without resorting to cheap sensationalism. Drama to the story I write quite often in the form and you then it might seem like I'm directly addressing a particular person, even though I was in the shoes of someone else can be crawled just as well. Apart from that, it does not matter whether or not the listener knows the recollected former, in the sense that he is the song better or worse understanding. By I use own observations and experiences that I try to generalize without falling. Clichés You should see the text to display, so that the listener will be affected. "In one way or another a certain universality

Pop music is often used as an outlet for personal inner life, your lyrics, however, are strikingly visual in character.

"By describing using all sorts of details, characters they appear as true for your mind, while you can suggest what is in them simultaneously. That style technique I manage pretty well, though I say it myself, but if I possess the talent to apply them on a larger scale remains still unclear. In between I dare me sometimes short stories. albeit entirely voluntary, not with the intention of they get published, so I have no idea whether they have some literary quality. Everything I write seriously, comes in the form of a song text out, and maybe I can be better at keeping it until it no longer gives me satisfaction. Moreover, I as a musician obviously enjoys the advantage that I dispose of a supplementary medium with which I can express using many hundreds of resources. Everything I say To give the simplest example, a song in a minor key is practically everybody more or less gloomy about. So you via sound combined with language to convey other people's emotions and possibly your personal response, without saying anything explicitly. I would not be too outspoken in my songs, because there is nothing else left for the imagination of the listener. "

Do you think the people who populate your songs are usually English?

"The characters I invent, to live in the world literally everywhere. I'm often inspired by something I see, read or hear, but sometimes what turns me an idea what brought so trivial that the end result is nothing to be found. Well I situate occasional event in a certain place. because that makes it easier for me to give voice to the text. visually Harpies Bizarre on Mighty Like A Rose for example, is about a rather naive girl being seduced by a slimy snob. I imagined that scene took place during a fancy ball, which is why I voted for the intermezzo no electric guitar or piano but houthlazers taken. That ball does not necessarily have to take place. In England Incidentally, I can mention only a few British pop musicians who may typically called Ray Davies of course, Morrissey without any doubt and to a certain extent Pete Townshend, not to mention Paul McCartney. Of course there are still a number of singers with a genuine British accent like Johnny Lydon and Ian Dury. As for me, not only am I of Anglo-Irish descent, besides, I've loved since childhood mainly music from the United States. However, the fact remains that almost all American genres descended essentially in Europe. Such is the Tex-Mex full of polkas from Germany and Poland, while in the country elements of Irish folk are discovering. And if you look to Irving Berlin and George Gershwin listen, you can hear the influence of Brahms, Strauss and Mahler. Now I want to pop the stupid case that one does not see beyond his nose. The history of rock 'n' roll goes for most back no further than the official birth in 1953, to say nothing of those for whom it all began only in 1977 with punk. We are waiting for the first idiot who stands up and claims that there was no pop music of significance before the creation of rap in 1983. "

Recently you let slip somewhere that no other type of music exists for a pop artist outside the related genres which he can influence without lapse. Obscurity directly

"Which does not mean that any type of music can indeed inspire an effective way though this does not immediately appear to be very clear. So I came up with the idea to use during a lecture by a professor of the musical developments in the Vienna of Mozart. Bizarre woodwind passage for those previously mentioned in Harpies Back then there were of course no radio and gramophone record, so the king could never listen to opera at home to the palace. Until one day he got the inspiration to organize, which his favorite arias were performed, but then forced only accompanied by a small ensemble of courtiers. Private concerts From that grew a whole new musical style shape, which eventually adapted and also found its way into the nightlife of the working class. Using the nobility and notables A modern equivalent of the Viennese tradition manifested itself in England after World War II when the big dance bands premium did by the huge success of Glenn Miller. My father sang for years with the orchestra of Joe Loss, whose repertoire ranged from The Last Waltz by Engelbert Humperdinck to Like A Rolling Stone from Bob Dylan, so they were forced to adapt all kinds of songs on capital . And I do not really different when I turn on a master of folk, blues and country to composing. "

Your father Ross MacManus, does surprisingly along on your new album. Wilde as a child like him in the music?

"I think so, although I have learned to play. Until my fourteenth guitar The music was me at least an early age, because my mother was a singer. My father is currently occurs with a cabaret dance company, but he is originally from the jazz corner. To support his family, he had to sacrifice his aspirations as a trumpeter for a permanent job as a singer in the orchestra of Joe Loss. In the late sixties, when he was already headed for the forty, he left to everyone's amazement, his hair grow and he came up home with albums by groups like the Grateful Dead and Country Joe & The Fish. Throughout my childhood he played except Irish folk many American jazz, which brings me back to the continuity in popular music: in certain parts of Duke Ellington I seem to hear the serenades of Mozart, probably due to a certain similarity clarinet play that a very sophisticated kind of tenderness is echoed which feels romantic in the positive sense of the word. "

In the late sixties spoken, there was at that time an artistic competition in pop music, especially among the top groups The Beatles, The Rolling Stones, The Beach Boys and The Byrds. That healthy rivalry has gradually gradually disappeared. "The seventies"

"The business side is more important to the year, making the great musicians getting harder and harder to keep. Afloat The competition is less and less on the musical plane fought everything seems the day only to revolve around creating an irresistible image today. The huge financial reward today stands in no relation to the low artistic effort. I feel like I halts me in a no man's land of pop music, because even good friends like Chris Difford and Glenn Tilbrook from Squeeze and Nick Lowe operate on a different grounds. At the time of the recordings of King Of America I was with Peter Case, Victoria Williams and Bob Neuwirth once a guest at T-Bone Burnett and then we have the whole evening together turn songs played. With someone like Joe Strummer from The Clash I've never done something like that, on the contrary, we cats together constantly in public, albeit that of course we are not really meant what we said. Such an evening as with T-Bone seems now, five years later, however, practically unthinkable, not only because the opportunity rarely or never occurs, but also because almost nobody dares to give more exposure. Walk there in the pop world innumerable petty figures around. "

Did you know about fifteen years ago actually what you was waiting when you entered this world?

"I was quite skeptical and suspicious, so I have from the outset kept a certain distance in certain respects. There was no question of a dip in the deep, even in financial terms, because after all, I had to maintain. Woman and child Hence I recently resigned as a computer programmer when I had been told that I could earn the same. Meager salary at least the guarantee of the record I feel like I just changed jobs and at first I did not even realize the profound effect it would have. Eventually for my personality The great upheavals in the private sphere came retrospect anyway comparatively late, certainly the fact considering that I've run flirt with all kinds of dangerous temptations. While heavy I've been doing the necessary unwise things, but now that it is part of life, why I blame myself little to nothing. Only if I could have hurt other people, that I am truly sorry. "

-



Back to top

External links